ابنتیمیه در مورد این فراز از خطبۀ غدیر که میفرماید: «وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ»، مىنویسد: [۱]
آن چه معلوم است اینکه دعاى پیامبر (صلىاللهعلیهوآله) مستجاب است، درحالىکه دعاى پیامبر (صلىاللهعلیهوآله) اجابت نشد و دشمنان على (علیهالسلام) بر او پیروز شدند و دوستانش شکست خوردند. پس اصل دعا باید دروغ باشد!
در جواب مىگوییم:
اولاً: ظاهراً ابنتیمیه به نحوۀ اجابت توجهى نداشته است!
خداوند در قرآن کریم مىفرماید:
«إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذِینَ آمَنُوا فِی الْحَیاهِ الدُّنْیا وَ یَوْمَ یَقُومُ الْأَشْهادُ
به یقین ما فرستادگان خود را و کسانى که ایمان آوردند در زندگى دنیا و روزى که گواهان (براى شهادت) به پا مىایستند یارى میکنیم.»] ۲]
با توجه به این آیه که خداوند وعدۀ نصرت داده، چگونه کفار پیامبران (علیهمالسلام) و مؤمنین را کشتند و آزارشان دادند و یا بر آنان پیروز شدند؟
حضرت ابراهیم (علیهالسلام) که از پیامبران بزرگ الهى است در نهایت مغلوب نمرود گردید و از وطنش طرد شد!
چگونه نتوانست به کمک خداوند نمرود را سرنگون سازد؟
اصحاب اخدود و پیامبرشان که براى ایمانشان به خدا در درون گودالهاى پر از آتش افکنده شدند و همگى سوختند[۳]، چگونه مورد یارى خداوند واقع شدند؟
پس یارى کردن خداوند در پیروزى مادى و غالب شدن محدود نیست.
ثانیاً: ابنتیمیه یا باید بگوید نحوۀ نصرت الهى و تحقق خواست خداوند همیشه پیروزى و برترى یافتن در میدان نبرد و از بین بردن دشمنان خداوند نیست بلکه صورت یا صور دیگرى دارد، و یا دست از اشکال خود بردارد.
ثالثاً: دعاى پیامبر (صلىاللهعلیهوآله) هم آنگاه که به اجابت برسد تبدیل به وعدۀ الهى میشود و میبایست به نحوۀ نصرت الهى توجه کرد.
چه بسا یارى خداوند به صورت نیرویى آشکار شود که انسان مؤمن را در برابر مشکلات مقاوم گرداند.
با توجه به خطبۀ غدیر، دشمنان امیرالمؤمنین على (علیهالسلام) دشمنان خداوند هستند.
دشمن امیرالمؤمنین على (علیهالسلام) بودن و در نهایت دشمن خدا بودن، مىتواند باعث دور شدن از رحمت الهى و لطف الهى در دنیا و آخرت باشد، که این بزرگترین مجازات است.[۴]
منبع
- منهاج السنه: ج ۲۰.
- غافر / ۵۱ .
- اشاره به آیات ۴ - ۶ سورۀ بروج.
- جزوۀ بررسى آیۀ شریفۀ اکمال: ص ۳۰.
