مصلحالدین ابو محمد عبدالله سعدی شیرازی، یکی از بزرگترین شعرای ایران در حدود سال ۶۰۵ هجری در خانوادهای اهل علم در شیراز متولد شد و نزد بزرگانی چون شهابالدین سهروردی تلمذ نمود.
شاهکار جهانی او گلستان و بوستان بارها به زبانهای گوناگون در کشورهای مختلف به چاپ رسید.
اما نکتۀ جالبتوجه در آثار سعدی شیرازی، این شاعر بزرگ، در جایی است که واقعۀ غدیر را به زیباترین صورت ممکن به نظم بیان کرده است:
به آن روزی که وحی آمد نبی را
که از پالان اشتر، ساخت منبر
که بعد از مصطفی در کل عالم
نبُد فاضلتر و بهتر ز حیدر
پس از احمد، امامِ حق، علی دان
که بود او نفس معصوم مطهر
غدیر، بزرگ و بلندمرتبه است؛ بزرگتر از هر اسم و رسم و مقامی؛
پس برای بزرگ شدن، باید بر آستانِ امیرالمومنین علی (علیهالسلام) زانو زد...
