چه کند علی با این همه تنهایی!

چه شبی است امشب خدایا!
این بندۀ تو هیچ‌گاه این‌طور بی‌تاب نبوده است. این دل و دست و پا هیچ‌گاه این‌قدر نلرزیده است. این اشک این‌قدر مدام نباریده است.
ای خدا در سوگ پیام‌آور تو که سخت‌ترین مصیبت عالم بود، دلم به فاطمه خوش بود. می‌گفتم: گلی از آن گلسـتان در این گلخانه یادگار است. اما اکنون چه بگویم؟!
این‌همه تنهایی را کجا ببرم؟ این‌همه اندوه را با که قسمت کنم؟…
گاهی احساس می‌کردم که فاطمه دلی دارد که هیچ مردی ندارد؛ استوار چون کوه، با صلابت چون صخره، تزلزل‌ناپذیر چون ستون‌های محکم و نامرئی آسمان. یکه‌وتنها در مقابل یک حکومت ایستاد و دلش از جا تکان نخورد.
من مامور به سـکوت بودم و حرف‌های دل مرا هم او می‌زد.
چنـد سـال مگر از جـاهلیت می‌گـذرد؟ جاهلیتی که در آن شتر مقام داشت و زن ارزش نداشت. جاهلیتی که در آن دختر، ننگ بود و اسب، افتخار. زنی در مقابل قومی با این تفکر و بینش بایستد و یکه‌وتنها از حقیقت دفاع کند! این دل اگر از جنس کوه و صـخره و فولاد باشد، آب می‌شود.
اما ای داد از آن لحظات؛
من سـوختم وقتى در خانۀ خـدا، در خانۀ قـرآن، در خانۀ نجـات، در خانۀ تو به آتش کشیده شد. من در خود شکستم وقتى در بر پهلوى تو شکسته شد.
ای وای از حکایت محسن! حکایت فاطمه و آن درودیوار! حکایت آن میخ‌های آهنین بـا بـدن نحیف و خسـته و بیمار! حکایت آن آتش با آن تن تب‌دار! حکایت آن دست پلید با این گونه و رخسار! حکایت آن همه مصیبت با این دل بی‌قرار!
چطور من بدن نازنین تو را شست‌وشو کنم؟! اگر تغسیل فاطمه به اشک چشم مجاز بود، آب را بر بدن او حرام می‌کردم. اگر دفن واجب نبود، خاک را هم بر او حرام می‌کردم.
حیف است این جسم آسمانی در خاک.
پس آب بریز اسماء! کاش آبی بود که آتش این دل سوخته را خاموش می‌کرد، ای اشک بیا! بیا که اینجاست جای گریستن.
فاطمه! گفتی بدنت را از روی لباس بشویم؟ برای بعد از رفتنت هم بـاز ملاحظۀ این دل خسـته را کردی؟
نازنین! چشم اگر کبودی را نبینـد، دست که التهاب و تورم را لمس می‌کنـد. عزیز دل! کسـی که دل دارد بی یاری چشم و دست هم درد را می‌فهمد.
ای خدا! این غسل نیست، مرور مصیبت است. دوره کردن درد است.
آرام‌تر اسماء!
دست به سادگی از این همه جراحت عبور نمی‌کند، دل چطور این همه مصیبت را مرور کنـد؟!

منبع
برشی از کتاب «کشتی پهلو گرفته» به قلم سیدمهدی شجاعی