حس خاص علامه امینی هنگام نگارش «الغدیر»

بی‌خود نیست که خود آن بزرگوار می‌فرمودند: «هرگاه پشت میز می‌نشستم که الغدیر را بنویسم، مثل این بود که امیرالمومنین علی (علیه‌السلام) را در کنار میز می‌دیدم که مطالب را به من دیکته می‌فرمودند.»

مکرر می‌گفت: «ظاهراً من در این دنیا آمدم و خلق شدم تا برای امیرالمومنین (علیه‌السلام) کار کنم. الغدیر، فلسفۀ زندگی من است.»

بعضاً او را به خاطر آرای دقیق فقهی‌اش و قدرت عجیب استنباط احکام دینی، توصیه می‌کردند که رسالۀ عملیه بنویسد.

می‌گفت: «رسالۀ عملیه و توضیح المسائل من و برنامۀ من همین کتاب الغدیر است.»

وقتی در گرمای تابستان در مکتب مشغول مطالعه و نوشتن بود، کسی از او سؤال کرده بود: در این گرما اذیت نمی‌شوی؟...

علامه لبخندی زده و گفته بود: «گرمای عشق امیرالمومنین (علیه‌السلام) نمی‌گذارد گرمای دنیا را احساس کنم.»

برگرفته از «خم خانه»؛ ویژه‌نامۀ آستان مقدس علوی