مولای متقیان، امیرالمؤمنین (علیهالسلام) صبحگاه نوزدهم ماه مبارک رمضان سال ۴۰هجری قمری توسط شقیترین انسانها، عبدالرحمان بن ملجم مرادی مجروح شده و سه روز بعد در ۲۱ رمضان به شهادت رسید.
در پایان مراسم حج سال ۴۰هجری قمری در مکه، «عبدالرحمن بن ملجم» و «برک بن عبدالله» و «عمرو بن بکرتمیمى» به دور هم گرد آمده و دربارۀ حکومت اسلامى و جنگ نهروان سخن به میان آوردند و بر کردار زمامداران عیب گرفتند. آنها سرانجام با یکدیگر عهد بستند که امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام) و معاویه و عمروعاص را که سران فتنه مىپنداشتند به قتل رسانند.
از این سه تن برک بن عبدالله مأمور قتل معاویه و عمرو بن بکر متعهد کشتن عمروعاص و ابن ملجم متعهد کشتن امیرالمؤمنین علیهالسلام شد و ۱۹ ماه رمضان را موعد قراردادند که همزمان به عهد خویش وفا کنند.
چون روز موعود رسید برک بن عبدالله تنها توانست معاویه را مجروح سازد و خود دستگیر و کشته شد. عمرو بن بکر جهت کشتن عمروعاص راهى مصر گشت. سرزمینی که وى در آن روزگار ازسوى معاویه ولایت آن دیار را بر عهده داشت. اما عمروعاص در آن شب خارجة بن حذاقه قاضى مصر را به جاى خویش به امامت گماشته بود، عمرو بن بکر به غلط وى را بکشت و خود به اشارت عمروعاص به قتل رسید.
و اما عبدالرحمن بن ملجم ملعون به هدف شوم خود دست یافت و شاه مردان، حضرت امیرالمؤمنین (علیهالسلام) را در سحرگاه نوزدهم ماه رمضان مورد سوء قصد قرار داده و به شهادت رساند، سپس دستگیر شد و پس از شهادت حضرت امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام) به فرمان امام حسن (علیهالسلام) قصاص شد.
