توصیه‌های مولا برای عید غدیر

توصیه‌های ارزشمند مولای متقیان برای روز عید غدیر

در تاریخ اسلام دو واقعۀ بسیار مهم و بزرگ اتفاق افتاده است. نخستین واقعه، نزول وحی بود که رسالت پیامبر خاتم را در برداشت و دومین واقعه نیز در هجدهم ذیالحجۀ سال دهم هجرت در مسیر بازگشت از مراسم حجة‌الوداع اتفاق افتاد. در محلی به نام غدیرخم امیرالمؤمنین (علیه‌السلام)، را به عنوان وصی و جانشین بعد از خود به همگان معرفی نمودند.

در یکی از سال‌های خلافت امیرالمؤمنین (علیه‌السلام)، جمعه و عید غدیر یکی شدند. امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) پنج ساعت از روز گذشته به منبر رفتند و خطبه‌ای خواندند.

حضرت در این خطبۀ مشهور توصیه‌های مهمی برای روز غدیر با ذکر ثواب بسیار ایراد کردند.

 

امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) در انتهای خطبه‌اش خطاب به مردم فرمودند:

«خدا خیرتان دهد، بعد از این جلسه به خانه‌هایتان برگردید و برای اهل‌وعیال خود دست‌و‌دل بازی کنید و به برادران و دوستانتان نیکی کنید و در مقابل این نعماتی که به شما داده به درگاه الهی شکر و سپاس به‌جای آورید.
دور هم جمع شوید تا خدا کارهایتان را سامان دهد و به یکدیگر نیکی کنید تا خداوند دل‌هایتان را به‌هم پیوند دهد. نعمت‌هاى الهى را به هم هدیه دهید، همان‌گونه که خداوند در این روز بر شما منت نهاده و ثواب هر عمل شما در این روز را چندین برابر عمل در اعیاد دیگر قرار داده.
نیکى در این روز اموال را زیاد می‌کند و عمر را مى‌افزاید، و مهربانى به همدیگر در این روز، رحمت و رأفت خداوند را جلب می‌کند.

تا جایی که در توان دارید و دستتان مى‌رسد از فضل خدا که به شما داده به برادران و خانواده‌تان رسیدگی و پذیرایی کنید.
‌در میان یکدیگر خوش‌رویی نشان دهید و در دیدار یکدیگر، اظهار شادمانى‌ کنید و بر آنچه خداوند به شما بخشیده سپاس بگذارید.
به کسى که به خیر شما امید دارد، بیشتر از آن بدهید و به ناتوانان همچون خود و هر اندازه که از دستتان برمى‌آید و برایتان امکان دارد، بخورانید.

خرج کردن یک درهم در این روز، پاداش صد هزار درهم در روزهاى دیگر و حتى‌ بیشتر دارد. روزۀ این روز از چیزهایی است که خداوند متعال خود آن را فراخوانده و پاداش آن را هم خود به عهده گرفته است، به گونه‌اى که اگر بنده‌اى در جوانیش، از آغاز دنیا تا پایان آن، روزها را روزه و شب‌ها را احیا بگیرد، به پاى ثواب روزۀ این روز (اگر خالصانه باشد) نمى‌رسد.

در این روز هرکس که پیش‌از درخواست برادر دینى‌اش به یارى او بشتابد و از سر رغبت به او نیکى کند، پاداش کسى را دارد که این روز را روزه و شبش را احیا گرفته است. و هر کس مؤمنی را در عید غدیر افطار دهد انگار افطار داده است به فئام و فئام و فئام و ... (حضرت با دستش ده مرتبه فئام را تکرار کرد)

یک نفر از جای بلند شد و عرض کرد: یا امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) فئام چیست؟

حضرت فرمود: صد هزار نبی و صدیق و شهید است. (یعنی افطار به یک مؤمن معادل افطار به یک میلیون پیامبر است) حال کسی که کفالت تعدادی از مؤمنین و مؤمنات را به عهده گرفته است، چگونه است؟ من محفوظ ماندن او را کفر و فقر ضمانت می‌کنم.

 

و اگر در شب عید غدیر و یا در روزش و یا بعد از عید غدیر تا سال بعد در چنین روزی از دنیا برود به شرطی که مرتکب کبیره‌ای نشود، اجر او بر عهدۀ خداوند است.

و هرکس برای برادرانش قرض بگیرد (برای حل مشکل آنها واسطه شود) و به آنها کمک نماید، من ازسوى خدا ضامنم که اگر زنده بماند، بدهى‌اش را بپردازد و اگر قبضِ روحش کند، خداوند، خود قرض او را به عهده بگیرد.

چون همدیگر را دیدید، دست بدهید و سلام کنید و نعمت امروز را به هم تبریک بگویید و حاضران به غایبان و شاهدان به آیندگان برسانند، و توانگر به دیدن فقیر برود و نیرومند به دیدن ناتوان برود؛ رسول خدا این‌چنین به من امر فرمود.»

 

سپس امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) نماز جمعه را به‌جا آورد و آن را به منزلۀ نماز عید قرار داد و همراه فرزندان و شیعیانش به خانۀ امام حسن (علیه‌السلام) رفت و غنی و فقیر از آن غذا برای اهل‌وعیال خویش بردند.

منبع
بحار الانوار، ج ۹۴، ص ۱۱۲

 

مطالب بیشتر

نظر خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *