مدافع مؤمنان در مقابل ستمکاران

ارتباط آیۀ ۲۲۷ سورۀ شعراء با امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) نشان‌دهندۀ جایگاه والای مولای متقیان در میان مؤمنان و پیروان راستین قرآن است. چراکه او نمونۀ بارز ایمان، تقوا و دفاع از حق است.

آیۀ ۲۲۷ سورۀ شعراء

«إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ وَ ذَكَرُوا اللهَ كَثِيراً وَ انْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ ما ظُلِمُوا وَ سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ»

به روایت امام هادی (علیه‌السلام) در زیارت غدیریه، این آیه یادآور جایگاه والای امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) است.

در فرازی از زیارت غدیریه آمده است:

پس به آنچه خدا دربارۀ تو بر پیامبرش نازل کرد، ایمان نیاورد جز عده‌ای اندک و اکثرشان را نیفزود جز زیان‌کاری، پیش‌از آن نیز خدا در حق تو این آیه را نازل کرد درحالی‌که آنان دوست نداشتند. خدایا لعنت کن کسی را که با آن معارضه کرد و به آن کبر ورزید و آن را تکذیب کرد و کافر شد: «و به‌زودی آنان‌ که ستم کردند خواهند دانست به چه بازگشت‌گاهی باز خواهند گشت»(شعراء/۲۲۷)

آیۀ ۲۲۷ سورۀ شعرا، که جزو آیات علوی در قرآن کریم محسوب می‌شود مرتبط با امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) است، چراکه او نمونه‌ای کامل از ایمان، عمل صالح و دفاع از حق بود و زندگی‌اش سرشار از الگوهای راستینی برای استقامت در مسیر حق به شمار می‌رود.

علی بن ‌ابراهیم منظور از این آیه را بیان کرده است که:
«امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) و فرزندان ایشان هستند.»(۱)

امام رضا (علیه‌السلام) از پدرانش در مورد جایگاه والای مولای متقیان روایت کرده است:
«پیامبر خاتم فرمود: هرکس که می‌خواهد به دین من چنگ زند و بعد از من بر کشتی نجات سوار شود، باید به علی ‌بن ‌ابی‌طالب (علیه‌السلام) اقتدا کند و دشمنش را دشمن و دوستش را دوست بدارد؛ چراکه او وصی من بر امّت در زمان حیات و جانشین من پس‌از مرگم است و بعد‌از من، او امیر هر مسلمان و هر مؤمنی است و سخن و امرونهی او به مانند سخن و امرونهی من است؛ و کسی که از او پیروی کند و او را یاری رساند، مانند این است که مرا پیروی کرده و یاری رسانده است و کسی هم که از یاری او دست بکشد، گویی با من چنین‌ کرده است.

ایشان سپس فرمود: هرکس که بعداز من علی را ترک گوید، در روز قیامت مرا نمی‌بیند و من نیز او را نمی‌بینم و هرکس که بعداز من با علی مخالفت ورزد، خداوند او را از بهشت محروم گرداند و آتش را جایگاه او گرداند، و هرکس که علی را ترک گوید، در روزی که در پیشگاه خداوند قرار می‌گیرد، خداوند او را رها می‌کند.
و هرکس که علی را یاری رساند، در روزی‌که به ملاقات خداوند می‌رود، او را یاری می‌رساند و در هنگام پرسش‌وپاسخ، جواب صحیح را به او الهام می‌کند. سپس فرمود: حسن و حسین بعداز پدرشان دو امام امت من هستند و سرور جوانان بهشتند و مادرشان فاطمه نیز سرور زنان بهشت است و پدرشان سرور اوصیا است، و از فرزندان حسین، نُه امام به دنیا می‌آیند که نهمین آن‌ها قائم فرزندان من است، و فرمان‌برداری از او به مانند فرمان‌برداری از من است و نافرمانی از او نیز به‌سان نافرمانی از من می‌باشد، و از دست منکران فضیلت ایشان و ضایع‌کنندگان حقوقشان، بعداز مرگم به خداوند شکایت می‌برم و خداوند خوب ولیّ و سرپرستی است و او یاور شایسته‌ای برای خاندانم و امامان امت من است و از کسانی که حقّشان را انکار می‌کنند انتقام می‌گیرد؛ وَ سَیَعْلَمُ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَیَّ مُنقَلَبٍ یَنقَلِبُونَ.»(۲)

منابع
۱. تفسیر اهل‌بیت (علیهم‌السلام) ج۱۰، ص۶۵۴ وسایل الشیعهْ، ج۲۷، ص۱۳۲
۲. تفسیر اهل‌بیت (علیهم‌السلام) ج۱۰، ص۶۵۶ کمال الدین، ج۱، ص۲۶۰/ البرهان