آیاتى که در غدیر به صورت ترکیب و تضمین در کلام حضرت دیده میشود ۱۰ آیه است، که یکى از آنها آیۀ ۱۰ سوره فتح است:
«إِنَّ الَّذِینَ یُبایِعُونَکَ إِنَّما یُبایِعُونَ اللَّه، یَدُ اللَّه فَوْقَ أَیْدِیهِمْ. فَمَنْ نَکَثَ فَإِنَّما یَنْکُثُ عَلى نَفْسِهِ، وَ مَنْ أَوْفى بِما عاهَدَ عَلَیْهُ اللَّه فَسَیُؤْتِیهِ أَجْراً عَظِیماً»:
«کسانى که با تو بیعت میکنند در واقع با خدا بیعت میکنند. دست خداوند بر روى دست آنان است. پس هرکس بیعت را بشکند این شکستن بر ضرر خود اوست، و هرکس به آنچه با خدا عهد بسته وفادار باشد خداوند به او اجر عظیمى عنایت خواهد کرد».
این آیه از سه بُعد قابل بررسی است:
متن خطبۀ غدیر
پیامبر (صلىاللهعلیهوآله) در خطبۀ غدیر فرمود:
الا وَ انّی عِنْدَ انْقِضاءِ خُطْبَتی ادْعُوکُمْ إلى مُصافَقَتی عَلى بَیْعَتِهِ وَ اْلاِقْرارِ بِهِ، ثُمَّ مُصافَقَتِهِ بَعْدی. الا وَ انّی قَدْ بایَعْتُ اللَّه وَ عَلِیٌّ قَدْ بایَعَنی، وَ انَا آخِذُکُمْ بِالْبَیْعَهِ لَهُ عَنِ اللَّه عَزَّ وَجَلَّ: «إِنَّ الَّذِینَ یُبایِعُونَکَ إِنَّما یُبایِعُونَ اللَّه، یَدُ اللَّه فَوْقَ أَیْدِیهِمْ. فَمَنْ نَکَثَ فَإِنَّما یَنْکُثُ عَلى نَفْسِهِ، وَ مَنْ أَوْفى بِما عاهَدَ عَلَیْهُ اللَّه فَسَیُؤْتِیهِ أَجْراً عَظِیماً»
بدانید که من پس از پایان خطابه ام شما را به دست دادن با من به عنوان بیعت با او و اقرار به او، و بعد از من به دست دادن با خود او فرا میخوانم.
بدانید که من با خدا بیعت کرده ام و على با من بیعت کرده است، و من از جانب خداوند براى او از شما بیعت میگیرم.
(خداوند میفرماید): کسانى که با تو بیعت میکنند در واقع با خدا بیعت میکنند. دست خداوند بر روى دست آنان است.
پس هر کس بیعت را بشکند این شکستن بر ضرر خود اوست، و هر کس به آنچه با خدا عهد بسته وفادار باشد خداوند به او اجر عظیمى عنایت خواهد کرد.
...مَعاشِرَ النّاسِ، ما تَقُولُونَ؟ فَإِنَّ الله یَعْلَمُ کُلَّ صَوْتٍ وَ خافِیَهَ کُلِّ نَفْسٍ ... ، وَ مَنْ بایَعَ فَإِنَّما یُبایِعُ الله، «یَدُ الله فَوْقَ أَیْدِیهِمْ». مَعاشِرَ النّاسِ، فَبایِعُوا الله وَ بایِعُونی وَ بایِعُوا عَلِیّاً امیرَالْمُؤْمِنینَ وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ وَ الائِمَّهَ مِنْهُمْ فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَهِ کَلِمَهً باقِیَهً؛ یُهْلِکُ اللَّه مَنْ غَدَرَ وَ یَرْحَمُ مَنْ وَفى «فَمَنْ نَکَثَ فَإِنَّما یَنْکُثُ عَلى نَفْسِهِ وَ مَنْ أَوْفى بِما عاهَدَ عَلَیْهُ اللَّه فَسَیُؤْتِیهِ أَجْراً عَظِیماً»
اى مردم چه میگویید؟ خداوند هر صدایى و پنهانى هاى هر کسى را میداند ...، و هر کس بیعت کند در حقیقت با خدا بیعت مىنماید، دراین بیعت دست خدا بالاى دست بیعت کنندگان است.
اى مردم، با خدا بیعت کنید و با من بیعت نمایید و با امیرالمؤمنین علیهالسلام و حسن و حسین وامامان ازنسل آنان دردنیا وآخرت به عنوان امامتى که درنسل ایشان باقى است بیعت کنید.
خداوند بیعت شکنان را هلاک مینماید و وفاداران را مورد رحمت قرار میدهد.
هر کس بیعت را بشکند به ضرر خویش شکسته است و هر کس وفا کند به آنچه با خدا عهد بسته خداوند به او اجر عظیمى عنایت میفرماید.
موقعیت قرآنی آیهای که در غدیر خم با استشهاد به آن، با خداوند بیعت شد
این آیه در سورۀ فتح آمده و منظور از »فتح مبین«، »صلح حدیبیه« است که مردم در آنجا با پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) بیعت کردند و پیمان وفادارى بستند.
در سورۀ فتح مسئله بیعت دو بار مطرح شده است؛
یکى آیۀ ۱۸: «لَقَدْ رَضِىَ اللَّه عَنِ الْمُؤْمِنِینَ إِذْ یُبایِعُونَکَ تَحْتَ الشَّجَرَهِ ...»،
و دیگرى آیۀ ۱۰: «إِنَّ الَّذِینَ یُبایِعُونَکَ إِنَّما یُبایِعُونَ الله...».
این بیعت هنگامى صورت گرفت که پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) به قصد عمره از مدینه به سوى مکّه مکرمه حرکت کرد.
اهل مکه به گمان اینکه حضرت براى جنگ آمده چند گروه را به مقابله با آن حضرت فرستادند. عدهای به تعداد ۱۴۰۰ نفر با حضرت بودند و با حضرت بیعت کردند و وعدۀ پایدارى دادند.
چنین بیعتى با پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) بیعت با خدا خوانده شد و مورد مدح خداوند قرار گرفت. اکنون در غدیر با استشهاد به همین آیه، بار دیگر بیعت با خداوند به میان آمده است.
