آنها که ایمان آوردند، و هجرت کردند، و با اموال و جانهایشان در راه خدا جهاد نمودند، مقامشان نزد خدا برتر است و آنها پیروز و رستگارند.
آیۀ مورد بحث امروز، آیۀ ۲۰ از سورۀ توبه میباشد:
خداوند در آیۀ ۲۰ سورۀ توبه میفرماید:
«الَّذينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا في سَبيلِ اللهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْفائِزُونَ؛ كسانى كه ايمان آوردند و هجرت كردند و با مال و جانشان در راه خدا جهاد نمودند، مقامشان نزد خدا برتر است؛ و آنها رستگارانند.».
امام باقر (علیهالسلام)
روایت شده که امام باقر (علیهالسلام) فرمود: «این آیه در شأن علی ّبن ابیطالب (علیهالسلام) نازل شده؛ کَمَنْ أمن بِاللهِ وَ الْیَوْمِ الآخر وَ جَاهَدَ فِی سَبِیلِ اللهِ لاَ یَسْتَوُونَ عِندَ اللهِ وَ اللهُ لاَ یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمِینَ سپس علیّ بن ابیطالب (علیهالسلام) را [به این آیه] توصیف کرد: الَّذِینَ أمنواْ وَ هَاجَرُواْ وَ جَاهَدُواْ فِی سَبِیلِ اللهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَ انفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللهِ وَ اولئِکَ هُمُ الْفَائِزُون»[۱]
علی بن ابراهیم (رحمةاللهعلیه)
در روایت ابوالجارود از امام باقر (علیهالسلام) آمده است: «علی بن ابیطالب (علیهالسلام) را [بهوسیلۀ این آیه] توصیف کرد: الَّذِینَ أمنواْ وَ هَاجَرُواْ وَ جَاهَدُواْ فِی سَبِیلِ اللهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَ انفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللهِ وَ اولئِکَ هُمُ الْفَائِزُون.»[۲]
امام جعفر صادق (علیهالسلام)
ابوعمرو زبیری گوید: «از امام صادق (علیهالسلام) پرسیدم: آیا ایمان درجات و مراتبی دارد که مؤمنان نزد خدا نسبت به آنها بر یکدیگر برتری مییابند؟ ایشان فرمود: بله! و فرمود: خداوند فرمود: الَّذِینَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِی سَبِیلِ اللهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللهِ؛ این است بیان درجات و مراتب ایمان نزد خدای عزّوجلّ.»[۳]
رسول خاتم (صلیاللهعلیهوآله)
پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآله) فرمود: «مَنْ قَرَأَ مِائَهْ آیَهْ کُتِبَ مِنَ الْفَائِزِینَ؛ هرکس صد آیه [از قرآن] قرائت کند، از جملۀ رستگاران نوشته میشود.»[۴]
منابع
[۱] تفسیر اهلبیت (علیهمالسلام) ج۶، ص۷۶ القمی، ج۱، ص۲۸۴.
[۲] تفسیر اهلبیت (علیهمالسلام) ج۶، ص۷۶ القمی، ج۱، ص۲۸۴.
[۳] تفسیر اهلبیت (علیهمالسلام) ج۶، ص۷۸ الکافی، ج۲، ص۴۰/ بحار الأنوار، ج۲۲، ص۳۰۸/ بحار الانوار، ج۶۶، ص۲۹/ دعایم الاسلام، ج۱، ص۱۰.
[۴] تفسیر اهلبیت (علیهمالسلام) ج۶، ص۷۸ کنز الدقایق و بحر الغرایب، ج۹، ص۲۳۳.
