خطبۀ قاصعه، طولانیترین خطبۀ نهج البلاغه است که امام در این خطبه به قرابتش با پیامبر و تربیت شدنش تحت نظارت او اشاره میکند:
امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام) در توصیف رابطهاش با پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) چنین میگوید: «آنگاه که کودک بودم مرا در کنار خود نهاد و بر سینۀ خویشم جا داد، و مرا در بستر خود میخوابانید چنانکه تنم را به تن خویش میسود و بوی خوشِ خود را به من میبویانید. و گاه بود که چیزی که میجَوید، سپس آن را به من میخورانید.
از من دروغی نشنید، و خطایی در کردار ندید.... و من در پی او بودم -در سفر و حضر- چنانکه شتربچه در پی مادر.
هر روز برای من از اخلاقِ خود نشانهای برپا میداشت و مرا به پیروی آن میگماشت.
هر سال در حرا خلوت میگزید، من او را میدیدم و جز من کسی وی را نمیدید.
آن هنگام جز خانهای که رسول خدا (صلیاللهعلیهوآله) و خدیجه در آن بود، در هیچ خانهای مسلمانی راه نیافته بود، من سومین آنان بودم. روشنایی وحی و پیامبری را میدیدم و بوی نبوت را میشنیدم.
هنگامی که وحی بر او فرود آمد، آوای شیطان را شنیدم.
گفتم: ای فرستادۀ خدا این آوا چیست؟
گفت: «این شیطان است که از آنکه او را نپرستند نومید و نگران است.
همانا تو میشنوی آنچه را من میشنوم، و میبینی آنچه را من میبینم، جز این که تو پیامبر نیستی و وزیری و بر راه خیر میروی -و مؤمنان را امیری-.»
