پیامبر در فرصتهای گوناگون با بیان فضایل این دو شخصیت گرانقدر، پیوند عمیق و ویژۀ آنان با خداوند متعال و نقش ارزشمند و بینظیرشان در میان امت اسلامی را بارها مورد تأکید قرار دادهاند.
پاسخ قاطع رسول خدا به مفاخرۀ عایشه بر حضرت زهرا (سلاماللهعلیها)
ابوالقاسم فرات کوفی (رضواناللهعلیه) از ابیمسلم خولانی روایت کرده است: «پیامبر (صلىاللهعلیهوآله) بر حضرت فاطمه (سلاماللهعلیها) و عایشه وارد شد درحالیکه آنان بر یکدیگر مفاخره میکردند و چهرههایشان سرخ شده بود. آن حضرت از ماجرا جویا شد و آنان، او را از ماجرا مطلع کردند.
پیامبر (صلىاللهعلیهوآله) به عایشه فرمودند: ای عایشه! آیا نمیدانی که خداوند آدم و نوح و آل ابراهیم و آل عمران و علی و حسن و حسین و حمزه و جعفر و فاطمه و خدیجه (سلاماللهعلیها) را بر جهانیان برگزید؟»(1)
مشاهدۀ نور حضرت زهرا (سلاماللهعلیها) توسط آدم و حوا در بهشت
میر سید علی همدانی از عبدالله بن عباس روایت کرده است: «رسول خدا (صلیاللهعلیهوآله) فرمودند: هنگامی که خداوند آدم و حوا (علیهماالسلام) را آفرید، آن دو در بهشت بە یکدیگر افتخار میکردند و میگفتند: خداوند هیچ مخلوقی زیباتر از ما نیافریده است.
در همین حال بودند که ناگهان تصویر دختری را دیدند که نوری شعشعانی داشت و روشناییاش چشمان را خیره میکرد. بر سر او تاجی بود و در گوشهایش گوشوارههایی آویزان.
آنها پرسیدند: این تاج بر سر او چیست؟ پاسخ داده شد: این، شوهر او، علی بن ابیطالب (علیهالسلام) است. پرسیدند: این گوشوارهها چیست؟ پاسخ داده شد: اینها حسن و حسین (علیهماالسلام) فرزندان او هستند. و این امر در علم پنهان من، دوهزار سال پیشاز آنکه تو را بیافرینم، وجود داشت.»(۲)
وجود قدسی حضرت زهرا (سلاماللهعلیها) و نگاهى به باطن دو آیه
محمد بن یعقوب کلینی رازی (رضواناللهعلیه) روایت کرده است: «حضرت امام موسی بن جعفر (علیهالسلام) در بخشى از یک روایت فرمودند: مراد از «لیله مبارکه» در سورۀ دخان، آیۀ۳؛ إنَا أنزَلناهُ فی لیله مبارکه إنا کنا منذرین؛ بهراستی ما آن را در شبی پربرکت نازل کردیم. حضرت فاطمه (سلاماللهعلیها) است.
و اما در سورۀ دخان، آیۀ۴: فیهَا یُفْرَقُ کُلُّ أَمْرٍ حَکِیمٍ؛ از آن وجود قدسی هر امر حکیمانهای ظاهر میشود. خداوند میفرماید که از وجود حضرت فاطمه (سلاماللهعلیها) خیر کثیر، یعنی مرد حکیم ظاهر میشود.»(3)
منابع
۱. تفسیر فرات الکوفی، تألیف ابوالقاسم فرات بن ابراهیم کوفی، جلد ۱، صفحۀ ۸۰، حدیث ۵۶
۲. الموده القربى فى الفضائل النبى واهلبیته صلواتاللهعلیهماجمعین، تألیف میر سید علی همدانی، صفحۀ ۳۶، نسخۀ خطی مدرسۀ مطهری به شمارۀ نسخۀ ۲۴۰۳۱
۳. الکافی، تألیف محمد بن یعقوب کلینی، جلد ۱، صفحۀ ۴۷۹
