امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام) طى این نامه در واقع در چند چیز با معاویه اتمام حجت مىکند.
متن نامه به شرح زیر است:
«(بيعتى که مردم در مدينه با من کردند، براى تو که در شام بودى الزامآور است، زيرا) همان کسانى که با ابوبکر و عمر و عثمان بيعت کردند با همان شرايط با من بيعت نمودند، بنابراين نه حاضران اختيار فسخ يا مخالفت با آن را دارند و نه کسى که غايب بوده حق رد کردن آن را دارد. شورا تنها از آنِ مهاجران و انصار است، هرگاه همگى کسى را برگزيدند و امامش ناميدند، خداوند از او راضى و خشنود است؛ بنابراين اگر کسى از فرمان آنها با بدگويى يا بدعتى خارج گردد، مسلمانان او را به جاى خود بازمىگردانند، و اگر امتناع ورزد، با او پيکار مىکنند، چراکه از غير مسير مؤمنان تبعيت کرده و خدا او را در بيراهه رها مىسازد.
اى معاويه! به جانم سوگند اگر با نگاه عقل بنگرى نه با چشم هواوهوس، مرا از همه مبرّاتر دربارۀ خون عثمان مىيابى و خواهى دانست که من به کلى از آن برکنار بودم مگر اينکه در مقام تهمت برآيى و چنين نسبت ناروايى را به من بدهى. اگر چنين است هر تهمتى مىخواهى بزن، والسلام.»
منبع
نامۀ ششم از نهج البلاغه