امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام) طى این نامه در واقع در چند چیز با معاویه اتمام حجت مىکند.
متن نامه به شرح زیر است:
«(بیعتى که مردم در مدینه با من کردند، براى تو که در شام بودى الزامآور است، زیرا) همان کسانى که با ابوبکر و عمر و عثمان بیعت کردند با همان شرایط با من بیعت نمودند، بنابراین نه حاضران اختیار فسخ یا مخالفت با آن را دارند و نه کسى که غایب بوده حق رد کردن آن را دارد. شورا تنها از آنِ مهاجران و انصار است، هرگاه همگى کسى را برگزیدند و امامش نامیدند، خداوند از او راضى و خشنود است؛ بنابراین اگر کسى از فرمان آنها با بدگویى یا بدعتى خارج گردد، مسلمانان او را به جاى خود بازمىگردانند، و اگر امتناع ورزد، با او پیکار مىکنند، چراکه از غیر مسیر مؤمنان تبعیت کرده و خدا او را در بیراهه رها مىسازد.
اى معاویه! به جانم سوگند اگر با نگاه عقل بنگرى نه با چشم هواوهوس، مرا از همه مبرّاتر دربارۀ خون عثمان مىیابى و خواهى دانست که من به کلى از آن برکنار بودم مگر اینکه در مقام تهمت برآیى و چنین نسبت ناروایى را به من بدهى. اگر چنین است هر تهمتى مىخواهى بزن، والسلام.»
منبع
نامۀ ششم از نهج البلاغه