امیرالمؤمنین (علیهالسلام) به یکى از فرماندهان لشکرش دستور مىدهد که در مقابل گروهى شورشى ایستادگى کند.
متن نامه به شرح زیر است:
«مخالفان را (کسانى که فرمان تو را در مقابله با لشکريان طلحه و زبير پذيرا نيستند) نصيحت کن، اگر به سايۀ اطاعت بازگردند (و تسليم فرمان تو شوند) اين همان چيزى است که ما دوست داريم (و از آنها مىخواهيم) و اگر حوادث، آنان را بهسوى اختلاف و عصيان کشاند به کمک کسانى که از تو اطاعت مىکنند با کسانى که تو را نافرمانى مىکنند پيکار کن و با کسانى که مطيعاند از کسانى که سستى مىورزند خود را بىنياز ساز؛ زيرا سست عنصران و کسانى که از جنگ با دشمن کراهت دارند غيبتشان بهتر از حضورشان است و قعود آنها از جنگ، از قيامشان کارسازتر است!»
منبع
نامۀ چهارم از نهج البلاغه