امیرالمؤمنین (علیهالسلام) به یکى از فرماندهان لشکرش دستور مىدهد که در مقابل گروهى شورشى ایستادگى کند.
متن نامه به شرح زیر است:
«مخالفان را (کسانى که فرمان تو را در مقابله با لشکریان طلحه و زبیر پذیرا نیستند) نصیحت کن، اگر به سایۀ اطاعت بازگردند (و تسلیم فرمان تو شوند) این همان چیزى است که ما دوست داریم (و از آنها مىخواهیم) و اگر حوادث، آنان را بهسوى اختلاف و عصیان کشاند به کمک کسانى که از تو اطاعت مىکنند با کسانى که تو را نافرمانى مىکنند پیکار کن و با کسانى که مطیعاند از کسانى که سستى مىورزند خود را بىنیاز ساز؛ زیرا سست عنصران و کسانى که از جنگ با دشمن کراهت دارند غیبتشان بهتر از حضورشان است و قعود آنها از جنگ، از قیامشان کارسازتر است!»
منبع
نامۀ چهارم از نهج البلاغه